Predstava

Koncert bez riječi, kako ga nazivaju, komad Times…Seasons… (Vremena…Godišnja doba…) završni je dio triptiha koji uključuje P.S. Dreams…(P.S. Snovi) i Absinth (Absint). U ovoj predstavi autori nastavljaju potragu za jedinstvenim vidom uprizorenja muzičke interpretacije kao miksture instrumentalnih i vokalnih komponenti. Kao i svi komadi koje režira Popovski, scenografija uključuje plastiku I svijetlosne efekte. Tematika godišnjih doba oduvijek je bila atraktivna u umjetnosti, zbog jedinstvenog filozofskog značenja. Smjena sezona podsjeća na cikličnost ljudskog života; buđenje proljeća predstavlja mladost, dok zima koja uokviruje godinu simbolizira starenje i zrelost. Stoga, ovaj komad predstavlja mentalno putovanje kroz vrijeme i prostor, uz korištenje poetskih i muzičkih elemenata. Kompozicija Četiri godišnja doba od Vivaldija, kao i poznate kompozicije Hajdna, Čajkovskog i Astora Pjacole odabrani su kao muzička podloga, ali originalno interpretirani, što je dalo novi zvuk ovoj popularnoj klasičnoj muzici. Zadnji dio ovog triptiha kombinira iskustvo prethodne dvije predstave, ali ostvaruje potpuno drugi instrumentalni koncept.

Kreativni tim Teatra muzike i poezije Elene Kamburove nagrađeni su 2009. godine u Moskvi za kreaciju i produkciju ove trilogije.

Reditelj

Ivan Popovski, režiser u moskovskom teatru Peter Fomenko’s studio (Studio Petera Fomenka) rođen je 1969. godine u Makedoniji. Upisao je režiju u klasi Petera Fomenka naRuskoj dramskoj akademiji 1988, uspjevši da savlada ruski jezik za tri mjeseca. Kao student druge godine, režirao je Avanturu po drami Marine Cvetajeve, te je komad proglašen moskovskom predstavom godine. Režirao je i Maskiranog skulptora, po drami F. Krommenlinka, što je ujedno i njegova diplomska predstava, Evgenija Onjegina (interpretacija opere Čajkovskog), Pugačova, komad baziran na Puškinovoj i Jesenjinovoj poeziji, Gogoljeve Bilješke jednog luđaka, Hotel “Evropa”, Kraljevu nevjestu, Rigoletta, trilogiju P.S. Dreams… (P.S. Snovi…), Absinth, Times…Seasons… (Vremena…Godišnja doba…) u moskovskom Teatru muzike I poezije itd.

Teatar

Theatre of Music and Poetry (Teatar muzike i poezije) osnovan je 1992. godine na temeljima kreativnog studija Elene Kamburove. Teatar se bazira na pjesmi kao osnovi dramskog izraza i time prezentira novi stil, koji se može biti funkcionalan dio opere, operete, baleta i mjuzikla, te u kome je poezija ekvivalent muzici. Kamburova okuplja i ujedinjuje mlade talentirane muzičare (poput Bulata Okudzhave i Yuliy Kim), glumce i istomišljenike kojima, jednako kao i Kamburovoj, teatar nije mjesto koje teži da pruži zabavu gledaocima, već da ih učini dijelom globalne kulture. Predstave i preformansi koje teatar producira pitki su i razumljivi svim gledaocima, iako nisu naklonjeni fenomenu pop-kulture, kao ni muzici koju ta kultura proizvodi.